Salı akşamı kapıyı çaldığımda açıkçası Defne’nin aynı davranacağını düşünmüştüm. Babacıkla beraber beni karşıladılar ve beni görünce yüzünde güller açtı, hemen kollarını uzattı ve bana gelmek istedi. Hemen kucakladım ve beni anlamaya başladığı için teşekkür ettim.

Gündüz annem ” Anne nerde kızım? Baba nerde kızım? gibi sorular sorduğunda bizim resimlerimize bakıyormuş.

Dün ise izinliydim. Doktorumuz bu ayki muayenesinden önce tam kan sayımı falan istemişti. Onları yaptırmak için hastaneye gittik. Sonuçlarla beraber doktora gideceğiz.

Bakalım bu akşam beni nasıl karşılayacak yavrum…

Şirketteki yapı değişiklikleri, benim pozisyon değişikliğim, yeni görevler, beklenenler hepsi bir tarafa; Defne’m akşam eve gittiğimde kucağıma gelmedi. Bana küsmüş

Saatler sonra mızmızlandığında annesinin kucağını aradı, hemen kucağıma alıp sakinleştirdim. İnşallah bu duruma çabuk alışırız.

Bugün işyerime geri döndüm. 9 ay önce doktorumun ” Arabada doğum gerçekleşebilir Hülya, endişelenme!” cümlesiyle (buradan macera filmlerine taş çıkartacak bir doğum hikayem olduğunu tahmin edersiniz) ara verdiğim çalışma hayatıma geri döndüm. Hemde ne dönüş Herşey değişmiş. Şirkette hiçbir şey aynı değil… Bunlar bir yana her yeni işe başlayan anne gibi yavrumu özledim Akşam eve gitmek için sabırsızlanıyorum.