Herkese merhabalar çok şükür iyileştim sayılır. Dikiş yerlerim acıyor biraz, bu da zamanla geçecek. Öncelikle hastaneye ziyaretime gelen, telefon eden, e-postalarıyla ve yorumlarıyla destek olan herkese sonsuz teşekkür ederim. Ne kadar iyisiniz, iyi ki varsınız!

Ameliyat öncesi ve sonrası ayrıntılarını yazmadan önce bugün zamanı geçmeden yayınlamam gereken bir yazı var. Detayları daha sonra yazacağım

Cumartesi akşamı başlayan ve acillerde dindirilemeyen mide ağrımı, 7 Kasım 2008 Cuma sabah 09:30′ da, Kadıköy Acıbadem Hastanesi’nde, doktorum Prof. Dr. Reşit İnceoğlu safra kesesi ameliyatı yaparak dindirecek. Hayırlısı olsun…

İnsanın küçük bir kızı olunca, bu işler gerçekten çok zor oluyormuş. Pazar günü sabaha karşı acil serviste teşhis konulduğunda “hemen ameliyata almamız gerekiyor” dediklerinde “olmazzzz” diye feryadı basıp, -kendi isteğimle çıktım- dilekçesini bir çırpıda imzaladım. Defne böceğim aklımda eve dönerken doktorumu aradım ve muayeneye gittik. Ultrason sonuçlarımı görünce o da “hemen ameliyat Hülyacık” deyince napalım, o acıları tekrar çekmektense kurtulayım dedim. Hayatımda ilk kez anestezi olacağım… Bakalım nasıl olacak?

Dualarınızı ve iyi dileklerinizi eksik etmeyin. Tekrar görüşmek dileğiyle, sevgiler…

11. ay kontrolümüze gittik Kızım 1 ay sonra yaşına girecek, günler büyük bir hızla geçiyor; koca kız oldun Defne’m Efendim 11. ay kontrolümüzde muayenehaneye girer girmez Defne “ayyy, del, del” diyerek kendi boyundan büyük peluş köpeğin yanına doğru babasını götürttü. Babası kollarından tutarak köpeğe doğru yürüttü, sonra Defne köpeğe sarıldı, bu sefer “geldim” dedi Çok tatlı ya:) Fotoğrafta da “ayy” yaparken çıkmış.

Muayenemiz gayet iyi geçti, Defne boyu ölçülürken zırladı, zira yatması gerektiği için… Kendisi bir hacıyatmazdır:) Hele geceleri bu aralar hiç uyumamakta,  gecenin 3′ünde kalkıp yatağına oturuyor Kızım yat, yok; ısrar edince zırlamaya başlıyor. Bazen de uykuya dalmadan önce beni, babasını ve anneannesini yanında istiyor. Hepimiz diziliyoruz, o da uyuyor Kazara birimiz yerimizden kalkarsak, ağlamaya başlıyor:)

Üstten 2 dişi daha patlamıştı, belki de o yüzden…Çünkü öncesinde 21:30 da uyuyordu. Son 1 haftadır yatmadan önce yediği muhallebiyi de yemiyor. İştah grafiği bir türlü düzelmedi. Buna da şükür diyorum.

Doktorumuz yemek düzeninde herhangi bir değişiklik yapmadı. 1 yaş kontrolüne kadar böyle. Ayrıca 1 yaşında göz kontrolüne gideceğiz. Grip aşımızı olup, oradan ayrıldık, aşı olurken ağlamıyor, onun derdi sedyeye yatmamakta