Salı akşamı kapıyı çaldığımda açıkçası Defne’nin aynı davranacağını düşünmüştüm. Babacıkla beraber beni karşıladılar ve beni görünce yüzünde güller açtı, hemen kollarını uzattı ve bana gelmek istedi. Hemen kucakladım ve beni anlamaya başladığı için teşekkür ettim.

Gündüz annem ” Anne nerde kızım? Baba nerde kızım? gibi sorular sorduğunda bizim resimlerimize bakıyormuş.

Dün ise izinliydim. Doktorumuz bu ayki muayenesinden önce tam kan sayımı falan istemişti. Onları yaptırmak için hastaneye gittik. Sonuçlarla beraber doktora gideceğiz.

Bakalım bu akşam beni nasıl karşılayacak yavrum…

Şirketteki yapı değişiklikleri, benim pozisyon değişikliğim, yeni görevler, beklenenler hepsi bir tarafa; Defne’m akşam eve gittiğimde kucağıma gelmedi. Bana küsmüş

Saatler sonra mızmızlandığında annesinin kucağını aradı, hemen kucağıma alıp sakinleştirdim. İnşallah bu duruma çabuk alışırız.

Bugün işyerime geri döndüm. 9 ay önce doktorumun ” Arabada doğum gerçekleşebilir Hülya, endişelenme!” cümlesiyle (buradan macera filmlerine taş çıkartacak bir doğum hikayem olduğunu tahmin edersiniz) ara verdiğim çalışma hayatıma geri döndüm. Hemde ne dönüş Herşey değişmiş. Şirkette hiçbir şey aynı değil… Bunlar bir yana her yeni işe başlayan anne gibi yavrumu özledim Akşam eve gitmek için sabırsızlanıyorum.

Evvelki gün babacıkla felekten bir gece çalalım dedik. Boğazda harika bir gece geçirdik. Defne’yi anneannesine bıraktık. Yemekler yedik, dostlarla harika manzara eşliğinde sohbet ettik, güldük, müzik dinledik ve Defne’den bahsettik Defne’den ayrı kaldığımız saatlerde hep ondan bahsediyoruz ve komikliklerine gülüp duruyoruz. Yaramaz böceğimiz bizim

Gece yarısı eve geldiğimizde uyuyordu ve hiç rahatsız etmedik. Sabah beni görünce çok şımardı, ayaklarını yatağına vurup sevinme hareketleri yaptı. “Ayyyy” dedi. Birini görünce böyle diyor

Eğlenceli ve lezzetli gece; çalışma hayatına geri dönmeden önce bana moral oldu.

Bu nedir? Neyin manzarasıdır? İnsanın içini açan, bütün stresten uzaklaştıran, hayallere daldıran, aşkı düşündüren…