Defne’li, doğayla, dostlarla, annemle beraber uzun soluklu ve huzurlu tatilimiz sona erdi. Biz evimize döndük. Döndük ve sıcakların etkisini minimuma indirmeye çalışıyoruz. Gidişimiz çok acele oldu. Defne’min Temmuz ayının başında doktor kontrolü vardı. Doktorumuzdan herzamanki gibi ilk randevuyu kaparak, kontrolümüzü yaptırıp, aşımızı olduktan sonra aynı gün babacık, anneannecik, Derya’cık hep beraber yola koyulduk. Silivri’de ormanın içinde bulunan evimize geldik. Giderken Defne’min tepkilerini merak ediyorduk ama canım kızım bizi hiç üzmedi. Hatta kimseyi yabancılamaması, bizi şaşırttı Havanın her daim serin olması onu çok rahatlattı. Hayvanları görüp şaşırdı, doğayla tanıştı. Annemin kurduğu salıncakta bütün gün sallandı. Babacık ve Derya’cık da haftasonları ve izinli oldukları günler yanımıza geldiler.

Bu arada yazmadan geçemeyeceğim, sizleri çok özlemişim; tatilde bilgisayarım yanımdaydı ama internetim yoktu. Boş durmadım sizler için güzel tarifler, fotoğraflar ve yazılar biriktirdim. Hepsini paylaşmak için sabırsızlanıyorum.

Hepinize sevgiler…

Fisher Price ana kucağını Defne’m doğmadan önce almıştım. Burada yazmıştım. Defne’m 2 aylıktı üzerindeydi, o dönemde mutfakta yemek yerken yanımızda olması için koyuyorduk. O dönemde müzikleriyle, ışıklarıyla ilgilenmiyordu, şimdi sürekli müzik modunda olmasını sevmiyor. Çıngırak modu var, yani Defne bir yerlere dokunduğunda efektler, müzikler veya ışıklar çalışıyor. Bu şekilde o da elleriyle oyuncakları çevirdiğinde ya da ayaklarıyla tekmelediğinde çalışıyor olması hoşuna gidiyor.

Şimdi ise üzerine koyup bırakmak imkansız, odada yalnızken kesinlikle üzerinde durmuyor, yanında birisi olacak; o da dokunup ses çıkarttığını gözleriyle bize anlatacak. Ben bu yazıyı yazarken “ne kadar keyifli duruyor Defne bugünlerde” diye başlayacaktım ama dünden beri çığlık atmayı keşfetti. Oyuncağını isterken bile çığlık atıyor. Dün şaşkınlıkla geçti, bugün ise oyuncaklarını çığlık atmadan da isteyebileceğini anlatıyorum. Ayrıca yemek yemek istemediğini de çığlık atmadan anlatabilirsin diyorum Bu sabah bende onunla çığlık attım, o zaman susup şaşkın şaşkın suratıma bakıyor. Hatta yan komşu bizi duymuş “Hülya, n’oldu birşey mi var diye geldi:)”

Şimdi sebze çorbası zamanı, bakalım neler yaşayacağız İştah açıcı Zinco c sonrasında 1. kaşıkta itiraz eden Defne’m 5. kaşıkta itiraz eder oldu. Ufak da olsa bir gelişme var Bu süreç de geçecek, sabırla bekliyorum.

Defne’min ilk kelimeleri agudan sonra “anni” ve dün sabah itibariyle de “baba” oldu Uykudan önce mızmızlandığında anniiiiii demesi yok mu bitiriyor beni, çok çok mutlu oluyorum. A bir de uyku istediği zaman “eeeee” diyor ben ninni söylerken eee dediğim için alıştı.

Defne böceğim, Defne kuşum benim…

Bir süredir televizyonda reklam kampanyasını izliyorsunuzdur. Nedir bu Toyiki nereden çıktı diyenler için bilgilendirme yapmak istedim.

12 yıldır Toys’ R Us markasının Türkiye temsilciliğini yürüten ve 35 mağazası bulunan Uluslararası Çocuk Çarşıları A.Ş bundan böyle yoluna Toyiki markasıyla devam edecekmiş. Mağazaların tabelalarını Toyiki ile değiştirdiklerini söyleyen Başkan Yardımcısı Murat Beyazıt, “Bugüne kadar markaya ödediğimiz lisans bedeli çok ağır gelmeye başladı. 12 yılda 10 milyon doların üzerinde para ödedik. Yabancı sermayeye isim ve işletme bedeli ödemek yerine kendi markalarımızla geleceğimizi kendimiz yöneteceğiz” demiş.

Toyiki’nin reklam kampanyalarını ise Alametifarika reklam ajansı hazırlamış. Bu arada değişim nedeniyle 29 Mart-13 Nisan tarihleri arasında indirimli olarak alışveriş yapabilirmişiz

Sevgili arkadaşım Ekim ilk sobesinde beni sobelemiş. Büyük bir zevkle katılıyorum. Sobemizin konusu hepimizin yüreğini sızlatan bir konu. Maalesef dünyada çocuklara karşı yapılan istismarların sonu gelmiyor. Günümüzde birde bunlara internette yapılan çok seviyesiz (seviyesiz kelimesi bile seviyeli kaldı) tacizler eklendi. Bunların sonucunda kimbilir kaç çocuğun psikolojisinde onarılmayacak yaralar açıldı. İşte bu yüzden “Çocuk İstismarını Durdurun” sloganıyla Doctus‘da başlatılan bir proje ortaya çıkmış. Üstelik sadece sanal bir proje değil Ankara Üniversitesi’ nden, Doktor Betül Ulukol tarafından yönetilen bir proje olduğunu öğrendim.

Sobe için gerekli şartlar ise şu şekilde;

• Mim konusu; Çocukluğunuzdan hatırladığınız ilk şarkı ve şu anda dinlediğinizde hissettirdikleri.
• Banner
• “Çocuk istismarını durdurun” sloganının yazıda geçmesi.

Çocukluğumda dinlediğin ve hatırladığım şarkılara gelince; ilki Clémentine isimli çizgi filmin “Clémentine, quand tu fermes les yeux…” diye başlayan müziği. Bu çizgi filmi izlerken en çok zevk aldığım şey başlangıç müziğini dinlemekti. Jenerikte gösterilen şeffaf baloncuğun içinde Clémentine’in gökyüzüne yükselmesi sahnesi hep gözümün önüne gelir.

İkinci olarak ilkokulda flütle çaldığım ” Benim annem, güzel annem, beni al kollarına…” şarkısı. Bende her zaman naif duygular uyandırıyor.

Üçüncü şarkı ise çocukluğumda arkadaşlarımla bahçede oynadığımız oyunun şarkısı.”Aç kapıyı bezirgan başı, bezirgan başı. Kapı hakkı ne alırsın, ne verirsin…” Çocukluğum ne güzeldi, evimizin bahçesinde çiçekler, ağaçlar ve hayvanlarımızla geçen yıllar. Böylesine güzel bir çocukluk geçirdiğim için kendimi şanslı hissediyorum.

Sobe için teşekkür ederim Ekim’ciğim.